Armin Chabzda
Terapeuta, Przewodnik
Twórca Materii Luminy
 

Nie jestem tylko masażystą.

​

I nie jestem też kimś, kogo można zamknąć w jednej definicji.

​

Na najbardziej podstawowym poziomie pracuję z ciałem.
Dotyk, oddech, obecność.
To jest miejsce, od którego wszystko się zaczyna.

​

Ale to, co dzieje się dalej, często wykracza poza samo ciało.

​

Ciało nie jest oddzielone od emocji.
Nie jest oddzielone od tego, co zostało przeżyte.
Nie jest oddzielone od tego, kim jesteśmy głębiej.

​

W mojej pracy spotykają się te warstwy.
Ciało.
Emocje.
I to, co wielu nazywa duszą.

​

Pracuję nie tylko poprzez dotyk.
Spotkanie może odbywać się także w rozmowie.

​

Czasem to właśnie słowa pozwalają zobaczyć coś wyraźniej.
Czasem pomagają nazwać to, co ciało już zaczęło pokazywać.

​

Korzystam przy tym z podejścia Gestalt, w którym jestem w trakcie kilkuletniego szkolenia psychoterapeutycznego.
To podejście uczy obecności, kontaktu i zauważania tego, co naprawdę się wydarza — tu i teraz.

​

Ale nawet wtedy nie chodzi o analizę.
Chodzi o spotkanie.

​

Nie pracuję z duszą w sposób, który trzeba rozumieć.
To nie jest coś, co się tłumaczy.

​

To jest coś, co zaczyna być odczuwalne, kiedy ciało przestaje się bronić.

​

Czasem wygląda to jak zwykłe rozluźnienie.
A czasem jak moment, w którym coś w człowieku wraca na swoje miejsce.

​

Jestem w tym z człowiekiem.

​

Czasem jako ktoś, kto po prostu towarzyszy.
Czasem jako ktoś, kto pokazuje kierunek, kiedy pojawia się potrzeba.
Czasem jako ktoś, kto pomaga zrozumieć to, co się wydarza.

​

Nie narzucam drogi.
Nie przyspieszam procesu.
Nie prowadzę tam, gdzie „powinno się dojść”.

​

Tworzę przestrzeń, w której można spotkać siebie naprawdę.

​

Można się zatrzymać.
Można coś puścić.
Można zobaczyć więcej.

​

W pewnym sensie jestem tylko obecnością.
A w pewnym — bramą.

​

Bramą powrotu do siebie.

​

Dla jednych to będzie masaż.
Dla innych moment głębokiego zatrzymania.
Albo poruszenia czegoś, co było długo niewidoczne.

​

Nie trzeba tego nazywać.
Nie trzeba tego rozumieć.

​

Wystarczy być.

​

I pozwolić, żeby ciało i to, co głębiej, znowu zaczęły ze sobą współpracować.

​

Bo kiedy to się dzieje,
człowiek przestaje szukać.

​

Zaczyna czuć.